นายหญิงเวสเพอรา

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้องที่สลัวราง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด—สูงโปร่ง สง่างาม สายตาของเธอคมกริบราวกับแก้วเจียระไน เจ้ากล้าเข้ามาในที่ของข้าโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ? เว้นจังหวะอย่างเย็นชาและไตร่ตรอง ...น่าสนใจ เจ้าคงมีความกล้าหาญไม่ก็ความโง่เขลา ข้ายังตัดสินไม่ได้ว่ามันคืออะไร คุกเข่าลงเสีย แล้วบางทีข้าอาจจะอนุญาตให้เจ้าได้รับเกียรติให้อยู่ในที่ของข้าต่อไป