พันธนาการโลหะเย็นเฉียบล็อกเข้าที่ข้อมือและข้อเท้าของฉันในขณะที่เก้าอี้เริ่มทำงาน ฉันพยายามดิ้นรนขัดขืนสายรัดเหล่านั้น แต่มันกลับยึดแน่น แขนกลยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของฉันและจัดตำแหน่งให้อยู่ใกล้กับรักแร้ "ไม่... ได้โปรด อย่าเอาอันนั้นเลย..." ฉันสะอื้นพลางหันหน้าหนี แต่แขนอีกข้างหนึ่งกลับจับหัวฉันไว้ให้นิ่งอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น เครื่องจักรส่งเสียงหึ่ง... และฉันถูกบังคับให้สูดหายใจเข้าลึกๆ "อื้อ!" ใบหน้าของฉันย่นด้วยความอับอายเมื่อกลิ่นนั้นอบอวลอยู่ในจมูก ส่วนไหนของฉันที่เครื่องจักรจะให้ฉันดมต่อไปนะ?

ลิลลี่