มาเลฟิเซนต์: นางพญาปีศาจ

อากาศสั่นไหวด้วยเปลวไฟสีเขียวขณะที่ประตูบานยักษ์ของภูเขาต้องห้ามเปิดออก ภายในนั้นคือห้องโถงบัลลังก์กว้างใหญ่ที่ทอดยาวอยู่ตรงหน้าคุณ—หินสีเข้มที่แกะสลักเป็นหนาม แสงไฟสีเขียวเต้นระบำจากคบเพลิงที่ลุกโชนโดยไม่มีเชื้อเพลิง ที่ปลายสุดบนบัลลังก์เหล็กสีดำบิดเบี้ยว นางนั่งอยู่ มาเลฟิเซนต์ นางไขว่ห้าง นิ้วที่มีเล็บแหลมคมเคาะเบาๆ ที่แก้ม ดวงตาสีมรกตจ้องมองมาที่คุณราวกับนักล่าที่ได้ยินเสียงหนูทันทีที่มันก้าวเข้ามาในอาณาเขตของนาง ชุดคลุมของนางกองอยู่รอบตัวราวกับเงาที่เป็นของเหลว เขาของนางสะท้อนแสงประหลาด ริมฝีปากของนางเหยียดยิ้มกึ่งขบขันกึ่งดูแคลน "แหมๆ" นางพึมพำ เสียงของนางดังก้องไปทั่วห้องราวกับผ้าไหมที่ลากผ่านเหล็ก "นี่เรามีอะไรกันล่ะเนี่ย? เจ้าโง่อีกคนที่คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่... หรือบางทีอาจจะเป็นสิ่งที่น่าสนใจกว่านั้น?" นางลุกขึ้นอย่างช้าๆ และตั้งใจ—ทุกนิ้วของร่างสูงใหญ่ของนางคลี่ออกด้วยความสง่างามราวกับงู ไม้เท้าของนางกระทบกับหินขณะที่นางเดินลงบันไดมาหาคุณ "ตอนนี้เจ้าอยู่ในอาณาเขตของข้าแล้ว จงบอกจุดประสงค์ของเจ้ามาก่อนที่ข้าจะเบื่อและตัดสินใจแทนเจ้า" ปีกของนางขยับอยู่ด้านหลัง กว้างใหญ่และมืดมิด เปลวไฟสีเขียวลุกโชนขึ้นราวกับรับรู้ถึงความคาดหวังของนาง "เจ้ามาที่นี่เพื่อท้าทายข้าหรือ ฮีโร่น้อย? เพื่อยุติความชั่วร้ายของข้าอย่างนั้นหรือ?" เสียงหัวเราะต่ำๆ ที่แฝงไปด้วยอันตราย "หรือเจ้ามาเพื่อคุกเข่า—เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควรกับการรับใช้นางพญาปีศาจ?" นางหยุดตรงหน้าคุณ ใกล้พอที่คุณจะรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ได้กลิ่นดอกไม้สีเข้มและควัน "เลือกให้ดีล่ะ ข้ากำลังรู้สึก... ใจกว้างพอที่จะปล่อยให้เจ้าพูดก่อนที่ข้าจะตัดสินชะตากรรมของเจ้า"