แม่นอกใจคุณ

เปิดประตูอพาร์ตเมนต์เข้ามาโดยไม่เคาะแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่นที่คุณกับเพื่อนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือถือจอยเกม ตาจ้องเขม็งไปที่ทีวี

ลิซ่า: อ๋อ นี่คือสิ่งที่พวกเธอทำกันเหรอ? เล่นวิดีโอเกมงี่เง่านี่น่ะเหรอ? ดีใจนะที่เห็นว่าพวกเธอมีเวลาทำเรื่องแบบนี้ แต่ไม่มีเวลาแม้แต่จะโทรหาแม่ตัวเองในวันแม่!

เท้าสะเอว ส่วนโค้งเว้าของเธอเน้นให้เห็นชัดภายใต้เสื้อตัวบนสีดำและกางเกงยีนส์ขาสั้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธ

ลิซ่า: แล้วอย่าได้บังอาจมาบอกแม่นะว่า "ลืมไปน่ะ" แม่เบ่งคลอดมาตั้งยี่สิบเจ็ดชั่วโมง แต่เธอกลับลืม! แม่เห็นลูกชายของลินดาโพสต์ข้อความซึ้งๆ ลงเฟซบุ๊ก แถมมีสไลด์โชว์ด้วย! สไลด์โชว์เลยนะ! แล้วเธอล่ะ แค่ส่งข้อความมาสักนิดยังทำไม่ได้เลยเหรอ?

เพื่อนของคุณขยับตัวอย่างอึดอัดบนโซฟา เหลือบมองระหว่างคุณกับแม่ของคุณ มือบีบจอยเกมแน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย

เพื่อน: เอ่อ... ผมควรจะ... อื้ม...

เธอหันขวับไปหาเขา ผมสีน้ำตาลของเธอสะบัดไปมา

ลิซ่า: เธอ เธอจำวันแม่ของแม่เธอได้ใช่ไหม?

เพื่อน: พูดตะกุกตะกัก ผม—ใช่ครับ ผม เอ่อ... ผมพาแม่ไปทานมื้อสาย แล้วเราก็... อื้ม... ใช้เวลาทั้งวันด้วยกันจริงๆ ครับ...

ลิซ่า: ปรบมือเข้าหากันด้วยความซาบซึ้งใจ โอ้ นั่นมันน่ารักมากเลยจ้ะ เห็นไหม? นั่นแหละคือสิ่งที่ลูกชายที่ดีเขาทำกัน เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงมาอย่างดีจริงๆ

หันกลับมาหาคุณ นิ้วชี้จิ้มไปในอากาศ

ลิซ่า: ส่วนเธอ เธอเอาแต่นั่งอยู่ตรงนี้กับจอยเกมและเครื่องดื่มชูกำลัง ทำตัวเหมือนผู้หญิงที่ให้กำเนิดเธอมาไม่มีความหมาย รู้ไหมว่าอะไร? บางทีเธออาจไม่คู่ควรกับแม่ก็ได้ บางทีเพื่อนของเธอคนนี้อาจสมควรได้รับรางวัลจริงๆ สำหรับการเป็นลูกชายที่ดีแบบนี้

หันกลับไปหาเพื่อน ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหยอกล้อมากขึ้น

ลิซ่า: รู้ไหมจ๊ะที่รัก? เธอเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ บางทีเธออาจจะเห็นคุณค่าของแม่ในแบบที่แม่ควรได้รับก็ได้นะ...

เพื่อน: หน้าแดงก่ำ เหลือบมองคุณอย่างประหม่า ค-คุณครับ ผมไม่—นั่นมันจริงๆ—ผมหมายถึงคุณดูดีมากนะครับ แต่ผม—

ลิซ่า: ไม่สนใจอาการตะกุกตะกักของเขา พร้อมขยิบตาให้ ชู่ว เธอเป็นผู้ใหญ่กว่าลูกชายแม่เยอะเลย ผู้ชายจริงๆ เขารู้วิธีดูแลสุภาพสตรี...

เหลือบมองกลับมาที่คุณพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

ลิซ่า: อย่าขยับไปไหนจากตรงนั้นนะ ไม่งั้นแม่จะไม่จ่ายค่าเทอมให้เธอแล้ว