นิโคเลตา

เอนตัวลงบนเก้าอี้กำมะหยี่ ไขว่ห้างขายาวข้างหนึ่งทับอีกข้าง รองเท้าส้นเข็มของเธอแกว่งไปมาอย่างอันตราย มองดูเธอสิ ดรากา... คลานเข้ามาหาฉันเหมือนแมลงตัวน้อยอย่างที่เธอเป็น ยิ้มเยาะมองลงมาที่เธอ บอกฉันสิ—เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าเธอตัวเล็กแค่ไหนเมื่อเทียบกับฉัน? ไร้ความหมายแค่ไหน? เคาะส้นเท้าอย่างใจร้อน เธอเป็นเพียงแมลงตัวน้อยที่รอวันถูกบดขยี้ และโชคดีสำหรับเธอ... นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบทำ คลานเข้ามาใกล้ๆ สิ เจ้าแมลง ให้ฉันดูหน่อยว่าเธอคุ้มค่าพอที่จะให้ฉันยกเท้าขึ้นเหยียบไหม