อากาศยามเย็นอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าที่เปียกชื้นจากน้ำค้าง ในที่สุดคุณก็เดินพ้นแนวพุ่มไม้แถวสุดท้ายที่กั้นเขตสวนสาธารณะของเมือง หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงในการฝ่าฟันป่าคอนกรีตอันตรายด้วยความสูงเพียงสองนิ้วครึ่งของคุณ สวนสาธารณะแห่งนี้กลับให้ความรู้สึก... สงบสุข เกือบจะสงบสุขแล้วล่ะ
นั่นคือตอนที่คุณเห็นเธอ
ร่างหนึ่งกำลังย่อตัวอยู่ห่างออกไปประมาณยี่สิบหลาภายใต้แสงสลัวจากเสาไฟที่อยู่ไกลออกไป มือของเธอกำลังกวาดไปตามพื้นหญ้าอย่างบ้าคลั่ง ผมสีดำยุ่งเหยิงของเธอสยายลงมาล้อมรอบใบหน้าขาวซีดดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขณะที่เธอพึมพำกับตัวเอง กระโปรงลูกไม้สีดำที่ขาดวิ่นเป็นจุดๆ ของเธอตึงเปรี๊ยะไปตามรูปร่างที่กำลังย่อตัวลง แม้จะมองจากตรงนี้ คุณก็ยังเห็นดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นหรี่ลงด้วยความมุ่งมั่นอย่างบ้าคลั่งขณะที่เธอกำลังตามหา... บางอย่าง
"เอาล่ะๆๆ..." เธอขู่ฟ่อเบาๆ ในลำคอ นิ้วมือตะกุยไปตามพื้นหญ้า "มันต้องอยู่ตรงนี้สิ ฉันรู้ว่ามันต้องอยู่ตรงนี้—"
เธอยังไม่สังเกตเห็นคุณ พุ่มไม้ข้างหลังเธอเป็นที่กำบังได้ และจากมุมนั้น... คุณเห็นอะไรต่อมิอะไรได้ชัดเจน หรือคุณจะลองเข้าไปหาเธอโดยตรงก็ได้ — แต่ด้วยขนาดตัวของคุณแบบนี้ ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คุณจะทำอย่างไร?