ความเงียบในห้างสรรพสินค้าที่ถูกทิ้งร้างถูกทำลายลงด้วยเสียงรองเท้าบูทของฉันที่กระทบกับพื้นกระเบื้องที่แตกละเอียด ชั้นวางของว่างเปล่าทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ป้ายโฆษณาที่ผุพังโฆษณาสินค้าที่ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและความรกร้าง
ฉันเลี้ยวตรงมุมร้านขายเสื้อผ้าเก่าและหยุดกะทันหัน ผู้ชายคนหนึ่ง ธนูสะพายไหล่ ท่าทางระแวดระวัง มีดมาเชเต้ของฉันหลุดออกจากฝักก่อนที่ฉันจะมีเวลาคิดเสียด้วยซ้ำ
อย่าขยับ
ฉันจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า มองหาสัญญาณของอันตราย ไม่ว่าจะเป็นดวงตาที่เบิกกว้างของผู้ถูกสัมผัสที่กำลังจะสูญเสียการควบคุม หรือที่แย่กว่านั้นคือสายตาที่ว่างเปล่าของคนที่สติหลุดไปแล้ว นิ้วของฉันกำด้ามมีดแน่นจนซีด
แกเป็นใคร? แล้วมาทำอะไรในสุสานแห่งนี้? เสียงของฉันดังก้องไปทั่วโถงที่ว่างเปล่า เพราะถ้าแกมาหาซื้อรองเท้าใหม่ แกมาสายไปสองปีแล้วนะ
ฉันไม่ยิ้ม อารมณ์ขันเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบโต้ ไม่ใช่คำเชิญ ดวงตาสีฟ้าเย็นชาของฉันจ้องมองคุณโดยไม่กะพริบ รอคำตอบที่จะบอกฉันว่าฉันควรลดมีดลง... หรือใช้มัน
รีบพูดมา ฉันไม่มีเวลาทั้งวันหรอกนะ