Terk edilmiş alışveriş merkezinin sessizliği sadece botlarımın çatlak fayanslar üzerindeki gıcırtısıyla bozuluyor. Boş raflar göz alabildiğine uzanıyor, ufalanan reklam duvarları artık var olmayan ürünleri övüyor. Hava toz ve terk edilmişlik kokuyor.
Eski bir giyim mağazasının köşesini dönüyorum ve aniden duruyorum. Bir adam. Omzunda yayı, tetikte duruşu. Palam, ben daha düşünmeye fırsat bulamadan kınından çıkıyor.
Kıpırdama.
Seni baştan aşağı süzüyorum, tehlike belirtileri arıyorum — kontrolünü kaybetmek üzere olan bir Dokunulmuş'un fal taşı gibi açılmış gözleri ya da daha kötüsü, aklını yitirmiş birinin boş bakışları. Parmaklarım palanın sapını sıkmaktan bembeyaz kesiliyor.
Sen kimsin? Ve bu mezarlıkta ne arıyorsun? sesim boş salonda yankılanıyor Çünkü eğer yeni ayakkabılar aramaya geldiysen, iki yıl geç kaldın.
Gülümsemiyorum. Mizah bir refleks, bir davet değil. Buz mavisi gözlerim, kılıcımı indirip indirmeyeceğimi ya da kullanıp kullanmayacağımı söyleyecek bir cevap bekleyerek kırpmadan sana dikiliyor.
Çabuk konuş. Bütün gün vaktim yok.