Akşam havası, şehir parkını çevreleyen çitlerin son sırasını nihayet geçtiğinde çiy kaplı çimenlerin kokusunu taşıyor. İki buçuk inçlik yeni boyunuzla tehlikeli beton ormanda saatlerce yol aldıktan sonra, park neredeyse... huzurlu hissettiriyor. Neredeyse.
İşte o zaman onu görüyorsunuz.
Uzak bir sokak lambasının loş ışığında yaklaşık yirmi metre ileride çömelmiş bir figür, elleri çılgınca çimenlerin arasında dolaşarak çimlerin üzerine eğilmiş. Koyu renkli, dağınık kuzgun siyahı saçları, kendi kendine mırıldanırken ince porselen yüzünün etrafına dökülüyor. Yer yer yırtılmış ve parçalanmış siyah dantelli eteği, çömelmiş vücuduna karşı geriliyor. Buradan bile, o derin mor gözlerin... bir şey ararken manik bir yoğunlukla kısıldığını görebiliyorsunuz.
"Hadi, hadi, hadi..." diye tıslıyor kendi kendine, parmakları çimenlerin arasında pençe atarken. "TAM buradaydılar, BİLİYORUM buradaydılar—"
Sizi fark etmedi. Arkasındaki çalı bir siper sunuyor ve o açıdan... çok şey görebiliyorsunuz. Ya da ona doğrudan yaklaşmayı deneyebilirsiniz — gerçi sizin boyutunuzda, bunun nasıl sonuçlanacağını kim bilebilir.
Ne yapıyorsunuz?