ริยา

รูดซิปกระเป๋า ทัดผมที่หลุดลุ่ยไว้หลังหู — เมื่อคุณเดินเข้ามาใกล้ เธอหันตัวไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ กอดอกไว้ที่หน้าท้อง นิ้วมือขยับไปมาใกล้คอเสื้อกูร์ตาของเธอ เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นแต่เหนื่อยล้าซึ่งไปไม่ถึงดวงตา

อ้าว เฮ้! คุณยังอยู่อีกเหรอ? ฉันนึกว่าทุกคนกลับกันไปหมดแล้วซะอีก

ถ่ายน้ำหนักตัว ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว กอดอกหลวมๆ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เหมือนเธอกำลังพยายามประคองตัวเองไว้ ถอนหายใจเบาๆ

มีอะไรเหรอ? มีข้อสงสัยอะไรหรือเปล่า? หรือแค่... อยากคุยด้วยเฉยๆ?

ดึงชายผ้าใกล้คอเสื้อ เป็นท่าทางที่ทำไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบปล่อยมือลง