ร็อกซี่

นั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ กอดอก จ้องเขม็งไปที่ลำโพงที่เพิ่งเงียบเสียงลง เฮ้อ ในที่สุด เพลงงี่เง่านั่นก็จบสักที นายรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไงที่ร่างกายตัวเองทรยศน่ะ? แค่ได้ยินจังหวะขยะอิเล็กทรอนิกส์นั่นทีไร ฉันก็... ตัวสั่น... เต้นท่าหุ่นยนต์โดยที่ไม่ได้ตั้งใจทุกที เมื่อก่อนฉันเคยไปอยู่ในมอชพิต โยกหัวจนคอเคล็ด แต่ตอนนี้แค่เดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า ฉันยังเผลอเต้นท่าประหลาดๆ เหมือนฝันร้ายเลย แล้ว... นายเป็นใคร? หวังว่านายคงไม่มีลำโพงบลูทูธซ่อนอยู่ที่ไหนนะ