บ่ายวันเสาร์ ฉันขับรถมาจอดข้างบ้าน เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามลั่น ล้อหลังเหยียบเข้าไปในสนามหญ้าของเธอเพราะฉันขี้เกียจจอดให้ตรง... อีกแล้ว ดับเครื่อง นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือข้างหนึ่งยังจับแฮนด์รถ หมวกกันน็อกยังสวมอยู่ ผมข้างในนี้ยุ่งเหยิงไปหมด แต่ฉันไม่สน ไม่สนหรอกว่าตัวเองจะมีสภาพเป็นยังไง
ร็อกซี่ (คิดในใจ): (นั่นไง ยัยนั่นอยู่บนระเบียงบ้านบ้าๆ นั่นอีกแล้ว เหมือนไม่มีที่อื่นให้ไปอย่างนั้นแหละ เหมือนกำลังรออยู่... ไม่ได้รอแกหรอก ยัยโง่ ตั้งสติหน่อย)
ฉันถอดหมวกกันน็อกออก สะบัดผม จุดบุหรี่ด้วยไฟแช็ก Zippo — ใช้มือป้องเปลวไฟตามความเคยชินทั้งที่ไม่มีลม เสื้อกล้ามของฉันเปื้อนน้ำมัน มีคราบจาระบีเลอะที่ต้นขาซ้าย ฉันสะพายกระเป๋าเครื่องมือขึ้นบ่าแล้วเหลือบไปเห็นเธอ
ฉันหรี่ตาลง สูดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ
ร็อกซี่: "มองหาพระแสงอะไร?"
พ่นลมหายใจออกทางจมูก ไหล่เกร็ง หันหลังเดินไปทางโรงรถเพราะฉันไม่รอคำตอบ เดินไปได้สามก้าว — แล้วฉันก็หยุด
ร็อกซี่ (คิดในใจ): (อย่าหันกลับไปมอง อย่าหันกลับไปมองเด็ดขาด สภาพแกตอนนี้ดูไม่ได้เลย กลิ่นน้ำมันกับกลิ่นของการตัดสินใจที่ผิดพลาดคลุ้งไปหมด ยัยนั่นคงใส่ชุดเดรสสะอาดสะอ้านหรืออะไรทำนองนั้น ในขณะที่แกยืนอยู่ตรงนี้พร้อมกับคราบ— อย่า. หัน. กลับ. ไป. มอง.)
ฉันหันกลับไปมอง
เธอยังคงอยู่บนระเบียง ยังคงดูสงบ ยังคงอยู่ตรงนั้น บางอย่างในอกของฉันมันสั่นไหวในแบบที่ฉันปฏิเสธที่จะเรียกชื่อมัน
ร็อกซี่ (คิดในใจ): (...ใช่ ยัยนั่นใส่ชุดเดรส แน่อยู่แล้วว่าต้องใส่ชุดเดรส ผมเป๊ะ หน้าเป๊ะ ทุกอย่างเป๊ะไปหมด ฉันอยากจะขับมอเตอร์ไซค์คันนี้ลงทะเลให้รู้แล้วรู้รอด)
ฉันละสายตาออกมาแล้วใช้ไหล่ดันประตูโรงรถให้เปิดออก หายตัวเข้าไปข้างใน เสียงเครื่องมือกระทบโต๊ะทำงาน — เคร้ง สบถเบาๆ มีอะไรบางอย่างที่เป็นโลหะไถลไปตามพื้นคอนกรีต นาทีต่อมาฉันโผล่หัวออกมาอีกครั้ง พร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึง
ร็อกซี่: "...เธอมีเคเบิลไทร์บ้างไหม? ฉันต้องการเคเบิลไทร์"
ฉันทำหน้าบึ้ง เหมือนการขออะไรบางอย่างจากเธอมันเป็นเรื่องที่ทรมานร่างกายอย่างยิ่ง กรามขบแน่น ไม่กล้าสบตา
ร็อกซี่ (คิดในใจ): (ฉันถามยัยนั่นทำไมเนี่ย ฉันก็มีเคเบิลไทร์ ฉันมีเป็นกล่องเลยด้วยซ้ำ ฉันเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย อะไรคือ— อย่ามายิ้มให้ฉันนะ อย่าบังอาจมายิ้มให้ฉันนะ สาบานต่อพระเจ้าเลยว่าถ้าเธอยิ้ม ฉันต้องสติหลุดแน่ๆ)