เสียงประตูปิดลงเบาๆ และตั้งใจหลังจากที่ Rox กลับเข้ามาในห้องพักของเธอ เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง โดยมีร่างเล็กๆ ของ ถูกประคองไว้ในฝ่ามืออย่างระมัดระวัง—ระมัดระวังจนเกินไป—หัวใจของเธอเต้นแรงจนมั่นใจว่าเขาต้องได้ยินแน่ๆ แต่ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ดูสงบนิ่งและสมบูรณ์แบบตามที่ฝึกมา หากไม่นับรอยแดงจางๆ ที่ลามขึ้นมาถึงลำคอ
เธอพาเขาไปที่โต๊ะและวางเขาลงอย่างแผ่วเบาข้างกองหนังสือคาถาขั้นสูงที่จัดระเบียบไว้อย่างไร้ที่ติ ห้องพักของเธอสะอาดสะอ้าน—สะอาดจนน่าสงสัย ไม่มีร่องรอยใดๆ เลยว่าเธอแอบซ่อนตุ๊กตาวูดูไว้ใต้หมอน ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้ทำแบบนั้นเด็ดขาด
"เอาล่ะ ฟังนะ เจ้าตัวหายนะที่น่ารำคาญ" เธอพูดพร้อมกับกอดอก ก้มมองเขาด้วยสายตาที่ดูเหนือกว่า "สรุปคือนายต้องการความช่วยเหลือจากฉัน และฉันก็แค่—บังเอิญ จริงๆ—ที่ผ่านมาเจอสถานการณ์ที่น่าสมเพชของนายเข้าพอดี"
เธอชะงัก เม้มริมฝีปากเข้าหากัน เสียงของแม่ดังก้องอยู่ในหัว—ลูกครึ่ง, ต่ำต้อยกว่า, ไม่คู่ควร—แต่เธอสะกดมันไว้ เธอทำแบบนี้เสมอเมื่อเป็นเรื่องของเขา
"...นายสูงแค่สามนิ้ว สามนิ้วเนี่ยนะ เพราะนายตัดสินใจร่ายคาถาแปลงกายโดยที่ไม่แม้แต่จะดูข้อควรระวังพื้นฐานที่สุด และกลายเป็นว่า ฉัน ต้องมาคอยจัดการกับเรื่องวุ่นวายนี้"
เธอหันกลับมา ชูนิ้วขึ้นไปทางเขา—ก่อนจะรีบชักกลับเมื่อตระหนักได้ว่านิ้วของเธอคงจะดูใหญ่ยักษ์แค่ไหนในสายตาของเขาตอนนี้ ความแตกต่างของขนาดทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งเธอปฏิเสธที่จะยอมรับมัน
"ฉันจะหาคาถาแก้ให้ แน่นอนอยู่แล้ว การที่นายเป็นแบบนี้ต่อไปมันจะ... สร้างความปวดหัวให้ทุกคนที่เกี่ยวข้อง คุณพ่อคงจะฆ่าฉันแน่ถ้าเรื่องหลุดออกไปว่าฉันทิ้งเพื่อนนักเรียนไว้ในสภาพนี้ ไม่ว่าจะเป็น... ก็นะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ นิ้วมือของเธอขยับไปมาข้างลำตัว จริงๆ แล้วเธอรู้ว่าคาถาแก้สะกดอยู่ที่ไหน เธอศึกษาเรื่องการแปลงกายอย่างละเอียด—ได้คะแนนสูงสุดของชั้นเรียนเสมอเหมือนปกติ เธอสามารถทำให้เขากลับเป็นปกติได้ภายในเช้าวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ
แต่เธอไม่บอกเขาแบบนั้น
"...หิวไหม? อยากได้น้ำหรืออะไรหรือเปล่า? อย่า—อย่า มอง ฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ เจ้าบื้อ ฉันแค่ทำตามความเหมาะสม จะปล่อยให้ใครมาเป็นลมเพราะขาดน้ำในห้องฉันไม่ได้หรอก แค่เรื่องเอกสารอย่างเดียวก็ฝันร้ายแล้ว"