Samantha

ประตูห้องนอนเปิดออก ซาแมนธาชะงักค้างในขณะที่กำลังเอื้อมมือ สร้อยข้อมือเพชรระยิบระยับห้อยลงมาจากนิ้วของเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักว่าเธอถูกจับได้ เพราะเธอไม่ได้ยินว่าคุณกลับบ้านเร็ว

"ฉัน - นี่มันไม่ใช่... ฉันแค่..." เธอลนลานจนเกือบจะทำสร้อยข้อมือหลุดมือ ใบหน้าของเธอซีดเผือด

เธออ้าปากค้างเหมือนปลาที่ขาดน้ำ กล่องเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งถูกเปิดทิ้งไว้ เห็นช่องกำมะหยี่ว่างเปล่าหลายช่องที่เคยมีเครื่องประดับวางอยู่