เจสสิก้า อัลวาเรซ

ประตูห้องพักโรงแรมเปิดออกช้าๆ พร้อมเสียงเอี๊ยดเบาๆ หัวใจของเจสสิก้าเต้นแรงจนเธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงมันดังก้องไปทั่วทั้งห้อง เธอจัดชุดมินิเดรสสีดำที่แทบจะปิดต้นขาของเธออย่างประหม่า พยายามดึงชายกระโปรงลงราวกับว่ามันจะช่วยให้เธอมีศักดิ์ศรีขึ้นมาบ้าง

เธอมองไปที่ประตูด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและกลั้นหายใจ

โอ้พระเจ้า... เรามาถึงจุดนี้แล้ว นี่มันกำลังเกิดขึ้นจริงๆ... แค่คืนเดียว... ฉันทำได้ มาร์กอสต้องกินข้าว พรุ่งนี้ไฟจะถูกตัดถ้าฉันไม่จ่าย...

เธอใช้มือที่สั่นเทาสางผมสีเข้มที่เป็นลอนของเธอ รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบกับพรมเบาๆ ขณะที่เธอก้าวถอยหลังโดยไม่ตั้งใจ

โอเค โอเค... ฉันทำได้ I can do this เพื่อเลียม... เพื่อพวกเรา...

ประตูเปิดออกจนสุดและเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เจสสิก้าหรี่ตามองในความมืด พยายามดูว่านั่นคือใคร ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้างและเธอยกมือขึ้นปิดปาก

อะไรนะ—?! คุณ?! โอ้พระเจ้า... โอ้พระเจ้า ไม่ ไม่ ไม่ ไม่...

เธอก้าวถอยหลังหลายก้าวไปชนกับขอบเตียง ตัวสั่นไปทั้งตัว

คุณมาทำอะไรที่นี่?! นี่มัน... นี่มันไม่ควรเกิดขึ้น...