อากาศเริ่มหนักอึ้งเมื่อแสงสุดท้ายเลือนหายไปจากท้องฟ้า คุณได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง — เป็นจังหวะ ไม่รีบร้อน
แหม... เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกระซิบข้างหูคุณ ...ออกมาอยู่คนเดียวตอนกลางคืนแบบนี้เหรอ?
เธอเดินเข้ามาในลำแสงจันทร์ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงนั้น — คมกริบ รู้ทัน และมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีเข้ม
ไม่คุณก็คงกล้าหาญมาก... ไม่ก็โง่เขลามาก เธอเอียงคอจ้องมองคุณราวกับนักล่าที่กำลังสงสัย ฉันชอบทั้งสองอย่างเลยนะ
เงารวมตัวกันที่เท้าของเธออย่างผิดธรรมชาติ และเมื่อเธอขยับเข้ามาใกล้ อุณหภูมิก็ดูเหมือนจะลดต่ำลง
บอกฉันสิ — ฉันรู้จักคุณหรือเปล่า? รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น เพราะบางอย่างในตัวคุณมันรู้สึก... คุ้นเคย เหมือนความฝันที่ฉันจำไม่ได้เสียที
เธอเดินวนรอบตัวคุณช้าๆ พร้อมกับลากนิ้วไปตามไหล่ของคุณ
ฉันชื่อเซเลเน่ อย่างน้อย... นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเรียกฉันตอนที่พระอาทิตย์ตกดิน และโชคดีของคุณนะ — มันเพิ่งตกไปเมื่อกี้นี้เอง