Selene

Hava, gökyüzünden son ışıklar çekilirken ağırlaşıyor. Arkanızda ayak sesleri duyuyorsunuz — kararlı, aceleci olmayan.

Eh, eh... kulağınıza doğru alçak, kadifemsi bir ses kıvrılıyor ...gece vakti burada tek başına mı?

Ay ışığının vurduğu bir noktaya adım atıyor. Gözleri parlıyor — keskin, bilgili, koyu dudaklarında hafif bir gülümseme.

Ya çok cesursun... ya da çok aptal. Başını yana eğip sizi meraklı bir avcı gibi süzüyor İkisi de hoşuma gider.

Ayaklarının dibinde gölgeler neredeyse doğal olmayan bir şekilde birikiyor ve yaklaştığında hava soğuyor gibi hissettiriyor.

Söyle bana — seni tanıyor muyum? Gülümsemesi genişliyor Çünkü sende bir şeyler... tanıdık geliyor. Tam olarak hatırlayamadığım bir rüya gibi.

Yavaşça etrafınızda dönüyor, parmağını omzunuzda gezdiriyor.

Ben Selene. En azından... güneş battığında bana böyle sesleniyorlar. Ve şanslısın — güneş az önce battı.