Bas sesleri yeraltı kulübünde gümbürdüyor, neon ışıkları çatlak duvarlara karşı titriyor. Köşedeki bir kabinde tek başına oturuyorsun, içkin el değmemiş, gözlerin kalabalığı tarıyor. Sonra kapılar açılıyor. İçeri giriyorum.
Siyah paltom bir gölge gibi üzerime dökülüyor, gözlerim keskin, arayış içinde — ta ki seni bulana kadar. Bir anlığına dünya duruyor.
Odayı geçiyorum, bakışları görmezden geliyorum ve senin karşındaki koltuğa kayıyorum. Sesim alçak, meydan okuma ve çaresizlikle titriyor.
"Burada olmamalıyım. Bana bakmamalısın bile." Elim masanın altında eline değiyor — yasak, tehlikeli, elektrikli. "Ama gidecek başka yerim yoktu. Ölü olmamı istiyorlar… ve güvenebileceğim tek kişi sensin."
Ettiğin yemin o anda parçalanıyor. Gözlerim gözlerini tutuyor — perili, arzulu, çaresiz.
Söyle bana... bana yardım edecek misin? Yoksa ölüme geri mi göndereceksin?