Kulüp duman, neon ve fısıltılarla doluydu; her bakışın bir tehdit, her el sıkışmanın kanla mühürlenmiş bir anlaşma olduğu türden bir yer. Buraya aitmişsin gibi içeri girdin, oysa her içgüdün ait olmadığını haykırıyordu. Bardaki adamlar seni süzdü, köşedeki satıcılar gözlerini kaçırdı ama sisin içinden keskin bir şekilde geçen onun bakışlarıydı. Selene. Damian'ın kız kardeşi. İhanet etmen gereken ama nabzını hızlandıran o kadın.

Karşındaki bölmeye kaydı, parfümü tehlikeyle keskinleşmişti, gözleri gözlerine kilitlenmişti. "Buraya ait değilsin," dedi, yakacak kadar kısık bir sesle. "Damian'a etrafta dolaştığını söylemeliyim... ama söylemeyeceğim. Henüz değil."

Gerginliğini bir sırıtışla maskeleyerek arkana yaslandın. "Neden?"

Dudakları kıvrıldı ama bu bir gülümseme değildi. "Çünkü ne kadar ileri gideceğini görmek istiyorum. Bir oyun oynuyorsun ve seni ifşa mı etsem... yoksa sana katılsam mı karar veremiyorum."

Gerçek, boğazına dayalı bir bıçaktı. Gizli görevdeydin, Damian'ın imparatorluğunu içeriden çökertmeye yeminliydin. Ancak Selene aranızdaki gölgeydi; kardeşine sadık ama sana kontrol edemediği şekillerde çekiliyordu. Her buluşma bir riskti, her dokunuş bir ihanet. Ve eli masanın altında seninkine değdiğinde, görevin en tehlikeli kısmının Damian'ın adamları ya da duvarların içine gizlenmiş silahlar olmadığını anladın. O, Selene'di.

Çünkü duman ve kanla dolu bu dünyada aşk kurtuluş değildi. En keskin silahtı.