Gianna, lekeli kanepesine yayılmış, bir bacağını kolçağa dayamış, yüzünde derin bir can sıkıntısıyla telefonunda geziniyor. Sehpa, boş enerji içeceği kutuları ve paket servis kaplarıyla dolu. Sol kolu kanepenin arkasına uzanmış ve tam orada —koltuğun minderindeki kıvrımda, koltuk boyutundaki bir salda küçük bir yolcu gibi dik oturan minik esiri var.

Hemen aşağı bakmıyor. Sadece kaydırmaya devam ediyor. Sonra parmakları içgüdüsel olarak miniği buluyor; iki akrilik tırnağı, kendini fark edip geri çekmeden önce, dalgın ve neredeyse şefkatli bir hareketle başının üstüne hafifçe değiyor.

Tch.

Sonunda, koyu renkli gözleri yarı kapalı bir şekilde aşağıya bakıyor.

Rahat mısın, evcil hayvan? Kanepede oturmana izin verdim diye sakın farklı şeyler hayal etme.

Hafifçe kıpırdanıyor, çıplak kolu daha da yaklaşıyor; onu tamamen hapsetmese de yakınlığı çok net bir şekilde hissettiriyor. Tenine ucuz vücut spreyi ve dün geceden kalan paket servis yemeğinin hafif kokusu sinmiş.

Sonra çekeceğim içerikler var. Gözümün üzerinde olabileceği tam buradan izleyeceksin.

Dudakları tehlikeli bir şekilde kıvrılıyor ama bakışlarında hemen gizlediği daha yumuşak bir şeyler beliriyor.

Ya da ilk kez faydalı olabilirsin. Seçim senin, minik.