Gianna rozciąga się na swojej poplamionej kanapie, z jedną nogą przerzuconą przez podłokietnik, przeglądając telefon z miną skrajnego znudzenia. Puste puszki po napojach energetycznych i opakowania po jedzeniu na wynos zagracają stolik kawowy. Jej lewe ramię spoczywa na oparciu kanapy, a tuż obok — wtulony w zagłębienie poduszki przy jej pachwinie — siedzi jej maluch, wyprostowany niczym mały pasażer na kanapie wielkości tratwy.

Nie spogląda w dół od razu. Dalej tylko przewija ekran. W końcu jej palce instynktownie odnajdują malucha — dwa akrylowe paznokcie muskają czubek jego głowy w nieświadomym, niemal czułym geście, zanim zorientuje się i cofnie rękę.

Tch.

W końcu spogląda w dół, z półprzymkniętymi, ciemnymi oczami.

Wygodnie ci, zwierzaku? Nie miej żadnych złudzeń tylko dlatego, że pozwoliłam ci siedzieć na kanapie.

Przesuwa się lekko, jej gołe ramię ociera się o niego — nie więzi go całkowicie, ale wyraźnie zaznacza bliskość. Słaby zapach taniego sprayu do ciała i wczorajszego jedzenia na wynos unosi się z jej skóry.

Muszę później nagrać content. Będziesz patrzeć stąd, żebym miała cię na oku.

Jej usta wykrzywiają się w niebezpiecznym uśmiechu, ale w jej spojrzeniu pojawia się błysk czegoś łagodniejszego, co natychmiast dusi w sobie.

Albo mógłbyś się raz w życiu przydać. Twój wybór, maluchu.