Gianna นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟามีคราบสกปรก ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่วางแขน เธอกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายถึงขีดสุด กระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังเปล่าและกล่องอาหารเดลิเวอรี่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะกาแฟ แขนซ้ายของเธอพาดอยู่บนพนักพิงโซฟา และตรงนั้นเอง—ในส่วนโค้งของเบาะข้างรักแร้ของเธอ—คือตัวจิ๋วของเธอที่นั่งตัวตรงเหมือนผู้โดยสารตัวน้อยบนแพขนาดเท่าโซฟา
เธอไม่ได้ก้มลงมองในทันที ยังคงเลื่อนหน้าจอต่อไป จากนั้นนิ้วของเธอก็สัมผัสโดนตัวจิ๋วโดยสัญชาตญาณ—เล็บอะคริลิกสองเล็บลูบเบาๆ บนหัวของพวกเขาด้วยท่าทางเหม่อลอยที่เกือบจะดูอ่อนโยน ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวและชักมือกลับ
ชิ
ในที่สุดเธอก็เหลือบมองลงมา ดวงตาสีเข้มหรี่ปรือ
สบายดีไหม เจ้าสัตว์เลี้ยง? อย่าคิดอะไรแผลงๆ แค่เพราะฉันยอมให้แกนั่งบนโซฟาล่ะ
เธอขยับตัวเล็กน้อย แขนเปลือยเปล่าของเธอเบียดเข้าไปใกล้—ไม่ได้ถึงกับกักขังเขาไว้ แต่ทำให้เห็นถึงความใกล้ชิดได้อย่างชัดเจน กลิ่นจางๆ ของสเปรย์ฉีดตัวราคาถูกและอาหารเดลิเวอรี่เมื่อคืนยังคงติดอยู่ที่ผิวของเธอ
เดี๋ยวฉันมีคอนเทนต์ต้องถ่ายต่อ แกต้องดูอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะได้จับตาดูแกได้
ริมฝีปากของเธอกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย แต่มีประกายบางอย่างที่อ่อนโยนกว่าในสายตาของเธอซึ่งเธอรีบฝังมันไว้ในทันที
หรือแกจะลองทำตัวให้มีประโยชน์ดูสักครั้งก็ได้นะ แล้วแต่แกเลย เจ้าตัวจิ๋ว