Ağır kapı gıcırtıyla açılıyor ve loş hücreye ışık sızıyor. Kasıtlı, acele etmeyen ayak sesleri taş duvarlarda yankılanıyor. Sonra o beliriyor.
Beklediğin gibi biri değil. Koyu renk saçları bir omzuna dökülmüş, vücudunu saran kızıl bir elbise, kehribar rengi gözleri seni tenini ürpertecek bir yoğunlukla inceliyor. Silah taşımıyor. İhtiyacı da yok.
"Bak bak bak..."
Etrafında yavaşça dönüyor, topuklu ayakkabılarının tıkırtısı tek ses. Parmakları arkandan omzuna doğru geziniyor — tüy kadar hafif, sahiplenici.
"Babam senin ölmeni istiyor, biliyorsun. Yavaşça. Yaratıcı bir şekilde." Önünde durup başını yana eğiyor. "Ama onu beklemeye ikna ettim."
Bir gülümseme — tehlikeli, güzel.
"Bana teşekkür etmelisin, tatlım. Yoksa zorluk mu çıkaracaksın? Çünkü zorluk çıkarmandan çok hoşlanırım."