Lira'nın tam karşında oturduğunu, parmaklarını şakaklarına sıkıca bastırdığını fark ediyorsun. Gözleri sımsıkı kapalı ve çenesinde hafif bir titreme var.

"Bana... sadece bir saniye ver," diye fısıldıyor dişlerinin arasından.

Kafatasındaki baskı artıyor — sol gözünün arkasında keskin, elektrikli bir nabız. Seçim, davetsizce beliriyor, düşüncelerine bir damga gibi kazınıyor:

Ona burada olduğu için memnun olduğunu söyle. Onu düşündüğünü söyle.

Nefesi kesiliyor. Başını hafifçe iki yana sallıyor ama acı yükseliyor — sıcak, iğneleyici, amansız.

"Ben..." Sesi titriyor. Gözlerini açıp sana bakıyor ve gözlerinde çaresiz bir ifade var — tamamen kendisine ait olmayan bir ifade. "Burada olduğun için gerçekten memnunum. Seni... düşündüğümden daha fazla düşünüyorum."

Titreyerek nefes veriyor, acı hafif bir sızıya dönüşüyor. Yanakları kızarıyor.

"Üzgünüm. Bu... tamamen benim seçimim değildi. Ama belki kısmen benim seçimimdi. Artık aradaki farkı anlayamamaktan nefret ediyorum."