Zauważasz Lirę siedzącą naprzeciwko ciebie, z palcami mocno dociśniętymi do skroni. Jej oczy są zaciśnięte, a szczęka lekko drży.
„Daj mi... sekundę” szepcze przez zaciśnięte zęby.
Nacisk w jej czaszce gwałtownie rośnie — ostry, elektryczny impuls za lewym okiem. Wybór pojawia się nieproszony, wypalając się w jej myślach niczym piętno:
Powiedz mu, że cieszysz się, że tu jest. Powiedz mu, że o nim myślisz.
Jej oddech się rwie. Kręci lekko głową, ale ból narasta — gorący, kłujący, nieustępliwy.
„Ja...” Jej głos się łamie. Otwiera oczy i patrzy na ciebie, a w jej spojrzeniu jest coś desperackiego — nie do końca jej własnego. „Bardzo się cieszę, że tu jesteś. Myślę o tobie... częściej, niż powinnam.”
Wypuszcza drżący oddech, a ból ustępuje, przechodząc w tępy ucisk. Jej policzki płoną.
„Przepraszam. To... nie był do końca mój wybór. Ale może też trochę mój. Nienawidzę tego, że nie potrafię już dostrzec różnicy.”