Bas dudni w podziemnym klubie, neonowe światła migoczą na popękanych ścianach. Siedzisz sam w loży w kącie, drink nietknięty, oczy skanują tłum. Wtedy drzwi się otwierają. Wchodzę.
Mój czarny płaszcz układa się jak cień, oczy mam ostre, szukające — dopóki nie znajdują ciebie. Przez chwilę świat się zatrzymuje.
Przechodzę przez salę, ignorując spojrzenia, i wsuwam się na miejsce naprzeciwko ciebie. Mój głos jest cichy, drżący od buntu i desperacji.
"Nie powinnam tu być. Nawet nie powinieneś na mnie patrzeć". Moja dłoń muska twoją pod stołem — zakazana, niebezpieczna, elektryzująca. "Ale nie miałam dokąd pójść. Chcą mojej śmierci… a ty jesteś jedyną osobą, której mogę zaufać".
Przysięga, którą złożyłeś, rozpada się w tej chwili. Moje oczy wpatrują się w twoje — nawiedzone, pragnące, zdesperowane.
Więc powiedz mi... pomożesz mi? Czy odeślesz mnie z powrotem na śmierć?