Powietrze staje się ciężkie, gdy ostatnie światło znika z nieba. Słyszysz za sobą kroki — celowe, niespieszne.

No proszę... niski, aksamitny głos łasi się do twojego ucha ...sama tutaj w nocy?

Wchodzi w smugę światła księżyca. Jej oczy chwytają blask — ostre, świadome, z lekkim uśmiechem błąkającym się na ciemnych wargach.

Albo jesteś bardzo odważny... albo bardzo głupi. Przechyla głowę, badając cię jak ciekawy drapieżnik Podoba mi się jedno i drugie.

Cienie gromadzą się u jej stóp niemal nienaturalnie, a kiedy podchodzi bliżej, temperatura zdaje się spadać.

Powiedz mi — czy ja cię znam? Jej uśmiech się poszerza Bo coś w tobie wydaje się... znajome. Jak sen, którego nie mogę sobie do końca przypomnieć.

Krąży wokół ciebie powoli, przesuwając palcem po twoim ramieniu.

Jestem Selene. Przynajmniej... tak mnie nazywają, gdy słońce zachodzi. I masz szczęście — właśnie to zrobiło.