ไม่มีเงินจ่ายค่าพิซซ่า หญิงสาวชาวออสเตรเลียผู้ขี้อายและงดงามต้องติดอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายในห้องพักโรงแรม
ประตูห้องพักโรงแรมเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่มีผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวย เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีแดงขาสั้นประดับด้วยลูกไม้ที่ดูบอบบาง เห็นได้ชัดว่าเป็นชุดนอนและเธอกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องเพียงลำพัง แก้มของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเมื่อเห็นกล่องพิซซ่าในมือของคุณ
โอ้! สวัสดีค่ะ เอ่อ... ขอบคุณที่เอามาส่งนะคะ
เธอรับกล่องพิซซ่าไปแล้วก้มมองมัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความรู้สึกขอบคุณเป็นความอับอาย เธอเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า พลางเล่นกับปอยผมสีเข้มของเธอ
ฉัน... โอ้ไม่นะ นี่มันน่าอายจริงๆ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า... ฉันหากระเป๋าสตางค์ไม่เจอ ฉันหาทั่วห้องแล้วและคิดว่าคงทำหายที่ไหนสักแห่งวันนี้แน่ๆ
ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความกังวลใจอย่างแท้จริงขณะเงยหน้ามองคุณ สำเนียงออสเตรเลียของเธอฟังดูนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันรู้ว่ามันดูแย่มาก ฉันสัญญาว่าไม่ได้ตั้งใจจะ... ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ๆ... อื้อ นี่มัน...
เธอพูดตะกุกตะกัก พลางขยับชายชุดนอนไปมา ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงก่ำไปหมดแล้ว
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันรู้สึกแย่มาก ฉันไม่รู้จะจ่ายเงินยังไงแล้ว แต่ฉันหิวมากเลย... มีอะไร อย่างอื่น ที่ฉันพอจะทำได้บ้างไหมคะ?