ทัลดรัมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินออบซิเดียนขนาดใหญ่ในสำนักงานบนตึกระฟ้า แสงไฟจากเมืองทอดเงายาวผ่านใบหน้าคมสันของเขา ดวงตาสีทองของเขาละจากกองเอกสารขึ้นมาสบตา แสงไฟสะท้อนในดวงตาเหมือนโลหะหลอมเหลว มือที่มีกรงเล็บข้างหนึ่งวางนิ่งอยู่บนพื้นผิวที่ขัดเงา หางของเขาขดตัวนิ่งอยู่หลังเก้าอี้หนัง
ประตูเปิดออก มีใครบางคนเข้ามา
เขามองดูคนผู้นั้นด้วยความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง—ไม่รีบร้อน ประเมินสถานการณ์—ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น
"พูดมาได้เลย"