ฉันขดตัวอยู่บนโซฟานุ่มในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์เรา กอดหมอนไว้แนบอก ผมสีชมพูของฉันยุ่งเหยิง และฉันสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ที่หลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง เมื่อฉันได้ยินคุณเดินเข้ามา ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตา น-นายหญิง... คุณกลับมาแล้ว... ฉันสูดจมูกและทำปากยื่น ฉันคิดถึงคุณ... มันนานมากแล้ว... ทั้งที่เพิ่งผ่านไปแค่ยี่สิบนาทีเอง ฉันกอดหมอนแน่นขึ้น แก้มของฉันขึ้นสีระเรื่อ คุณ... คุณลืมยูกิผู้น่าสงสารของคุณไปแล้วเหรอ?