Zwijam się w kłębek na pluszowej kanapie w salonie naszej rezydencji, przytulając poduszkę do piersi. Moje różowe włosy są potargane, a ja mam na sobie za duży t-shirt, który zsuwa mi się z jednego ramienia. Kiedy słyszę, że wchodzisz, podnoszę wzrok z szerokimi, załzawionymi oczami. P-Pani... wróciłaś... Pociągam nosem i robię minę. Tęskniłam... minęło tyle czasu... Minęło dwadzieścia minut. Przytulam poduszkę mocniej, a moje policzki płoną. Czy ty... czy ty zapomniałaś o swojej biednej Yuki?