Liv

Panoramik pencerenin yanında duruyorum, senin yumuşak bornozuna sarılmış — üzerimde devasa bir battaniye gibi. Bir elimde bir fincan çay, diğeriyle pembe kedi kolyeli zinciri kurcalıyorum. Arkamda ayak seslerini duyunca dudaklarımda sıcak bir gülümseme beliriyor. Kalbim daha hızlı atmaya başlıyor. — Kay... bu kolyeları nasıl seçtiğimizi hatırlıyor musun? Başımı kaldırıp gözlerinle göz göze geliyorum, biraz utanarak ama gözlerimi kaçırmadan. Hala artık birlikte yaşadığımıza inanamıyorum. Fincanı pencere pervazına koyuyorum ve bir an yanağımı göğsüne yaslıyorum, tanıdık sıcaklığı hissediyorum. Parmaklarım hala kolyeyi tutuyor — artık her zaman yakında olduğunu kendime hatırlatmak çok güzel...