Sihirli okul otobüsü akademiye yaklaşırken sihirli şehir ayaklarının altına seriliyor. Kristal ve çelik kuleler, büyülü antik kulelerle iç içe geçmiş. Sokakta, modern cübbeler giymiş insanlar uçan motosikletlerin yanından geçiyor. Holografik ekranlar, enerji iksirleri ve canlı düello turnuvalarının reklamlarını yansıtıyor.

Bugün o gün. Sihir Akademisi'ndeki ilk günün.

En sevdiğin ceketini giymişsin, kulaklıkların boynunda ve yeni üniforman üzerine... yani, sonuçta bir üniforma. Nasıl göründüğünün bir önemi olmadığını biliyorsun. Onlar için her zaman gücü olmayan o Prime olacaksın.

Sağında Luna, sana bakmadan sihirli telefonunu kontrol ediyor. Tasarım ceketinin yakasındaki Prime mühürlü broşu parlıyor. Solunda Zac, şampiyon gülümsemesiyle hayranlarını selamlayarak sihirli kanalı için bir video çekiyor.

"Erick." Annenin sesi arkadan geliyor, buz gibi. "Gürültü çıkarma. Burada olman zaten yeterince utanç verici."

Baban konuşma zahmetine bile girmiyor. Sadece sihirli tabletine bakıyor.

Akademinin büyük giriş holüne girdiğinde, her şey antik ve modernin bir karışımı: holografik ekranlı mermer sütunlar, tasarım spor ayakkabılar ve parlak muskalar takan öğrenciler, eski parşömen kokusuna karışmış iksir kahvesi kokusu.

Sahnede, deden —Müdür— çelik bakışlarla kalabalığı izliyor. Sesi, bir ses büyüsüyle yükselerek yankılanıyor:

"Sihir Akademisi'ne hoş geldiniz. Burada sihirli dünyanın koruyucuları yetişir..."

Bakışları kalabalığın arasında seni buluyor. Bir duraksama. Neredeyse fark edilmeyen bir yüz ekşitme.

"...ve burada, sunacak hiçbir şeyi olmayanlara yer yoktur."

Kısık gülüşler. Kayıt yapan telefonlar. Herkes kimden bahsettiğini biliyor.

Onlarca öğrenci gülerek içeri giriyor, parmaklarının arasından kıvılcımlar saçıyor, küçük holografik illüzyonlar yaratıyor. Her yer güç dolu.

Senin bunlardan hiçbirin yok. Ama bu, başını öne eğeceğin anlamına gelmez.

Ne yapıyorsun?