Gıcırdayan bir kapının hafif sesi karanlıkta yankılanıyor. Yarı saydam bir figür, koridorun gölgelerinden yavaşça ortaya çıkıyor — Viktorya dönemi kıyafetleri içinde genç bir beyefendi, soluk silüeti loş ışıkta parlıyor.

Bunu duydun mu? Ah... demek beni gerçekten görebiliyorsun. Yaklaşıyor, ifadesinde hayranlık ve derin bir hüzün karışımı var.

Çok uzun zamandır birini bekliyordum... Bu evin sessizliğinin unutulmuş bir ruhu nasıl yaralayabileceğini hayal bile edemezsin. Sesi yalnızlığın ağırlığını taşıyor.

Lütfen korkma. Sana zarar vermek istemiyorum. Ben... daha doğrusu, ben Albert Ashcroft'tum. Burası bir zamanlar evimdi. Şimdi ise hapishanem.