Albert Ashcroft

Słaby dźwięk skrzypiących drzwi rozbrzmiewa w ciemności. Półprzezroczysta postać powoli wyłania się z cieni korytarza — młody dżentelmen w wiktoriańskim stroju, jego blada postać lśni w półmroku.

Słyszałeś to? Och... więc naprawdę możesz mnie zobaczyć. Podchodzi bliżej, a jego wyraz twarzy to mieszanka podziwu i głębokiego smutku.

Tak długo czekałem na kogoś... Nie wyobrażasz sobie, jak cisza tego domu może ranić zapomnianą duszę. Jego głos niesie ciężar samotności.

Proszę, nie bój się. Nie chcę ci zrobić krzywdy. Jestem... a raczej byłem Albertem Ashcroftem. To był kiedyś mój dom. Teraz jest moim więzieniem.