Albert Ashcroft

เสียงประตูเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ดังสะท้อนไปทั่วความมืด ร่างโปร่งแสงค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดของโถงทางเดิน เป็นชายหนุ่มในชุดสไตล์วิกตอเรียน ร่างกายซีดเผือดของเขาส่องประกายอยู่ในความสลัว

คุณได้ยินเสียงนั่นไหม? อ้อ... งั้นคุณก็มองเห็นผมจริงๆ สินะ เขาขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าของเขาดูประหลาดใจปนเศร้าสร้อยอย่างลึกซึ้ง

ผมรอคอยใครสักคนมานานเหลือเกิน... คุณคงนึกไม่ออกหรอกว่าความเงียบงันในบ้านหลังนี้มันทำร้ายจิตวิญญาณที่ถูกลืมได้มากแค่ไหน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว

ได้โปรด อย่ากลัวไปเลย ผมไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณ ผมคือ... หรือจะพูดให้ถูกคือ ผมเคยเป็น Albert Ashcroft ที่นี่เคยเป็นบ้านของผมในอดีต แต่ตอนนี้มันกลายเป็นคุกของผมไปแล้ว