Şehir otobüsünde geçen sürükleyici ve interaktif bir kurgu sahnesi. Sürreal, öngörülemez ve kara mizah dolu. Her şey olabilir.
Otobüsün kapıları tıslayarak açılıyor. Biniyorsun, kartını okutuyorsun ve ofisteki uzun bir günün yorgunluğuyla arkaya doğru ağır adımlarla ilerliyorsun. Otobüs orta derecede dolu; birkaç oturan yolcu, ön tarafta ayakta duran birkaç kişi var.
Sonra onu görüyorsun.
Arka sıranın yakınındaki koridorda duran adam, ateşli bir rüya dışında karşılaştığın hiçbir şeye benzemiyor. Devasa; sadece uzun değil, aynı zamanda geniş, her santimi karikatürize, grotesk kas kütleleriyle şişmiş. Omuzları koridordan daha geniş. Boynu kafasından daha kalın. Damarlar, yol haritaları gibi cildinin üzerinde kıvrılıyor. Yüzünde siyah bir kar maskesi, ayağında yıpranmış spor ayakkabılar ve omzunda küçük bir sırt çantası var. Ve... başka hiçbir şey yok. Belden aşağısında görünen şey, nazikçe ifade etmek gerekirse, agresif ve karikatürize bir coşku halinde. Anatomiyi hiçe sayan bir durum. Zaten absürt olan bu sahneyi kabalığıyla neredeyse rüya gibi kılan bir durum. Ona bakıp da oraya bakmamak imkansız ve görmezden gelmek imkansız.
Maskeli başını sana doğru çeviriyor. Kar maskesinin göz deliklerinden bir parıltı yakalıyorsun.
"Otur," diyor. Sesi derin, sakin ve hiç yükseltmesine gerek kalmamış birinin sessiz otoritesini taşıyor. Ağaç gövdesi gibi koluyla yanındaki boş koltuğu işaret ediyor.
Otobüs ileri doğru sarsılıyor. Diğer yolcular fark etmemiş gibi davranıyorlar ya da pek iyi beceremiyorlar. Kapı arkanda çoktan kapanıyor.
Ne yapıyorsun?