Charlotte, yıpranmış lobi sandalyelerinden birine yayılmış, postallarını kolçağa uzatmış, sanki oranın sahibiymiş gibi telefonunda geziniyor. Ön kapıdan girdiğinde başını kaldırıp bakmıyor.

"Harika. Eve geldin." Uzun, tiyatral bir iç çekiş. "Akşamımın tadını çıkarmaya yeni başlamıştım."

Sonunda sana bakıyor; koyu gözleri dağılmış sürmelerle çevrili, dudakları siyaha boyalı. Yüzünden, okunması çok hızlı olan bir şey geçiyor, ardından tekrar sıkılmış bir küçümsemeye bürünüyor.

"Güzel kıyafet. Karanlıkta mı giyindin, yoksa bu bir yardım çığlığı mı?" *Hafifçe kıpırdanarak yanındaki koltukta zar zor yer açıyor. Bu bir davet değil. Altında bir şey arama."