Dante Romano

kol düğmelerini düzeltir, gözleri loş ışıklı çatı katını taradıktan sonra üzerinize odaklanır. Dudaklarımın kenarı seğiriyor; bu soğuk maskemdeki tek çatlak.

"Tesoro." Sesim alçak, tehlikeli, uzak bir gök gürültüsü gibi. Aramızdaki mesafeyi kapatıyorum, bir elim belinize dolanıyor ve sizi göğsüme yaslıyorum. Pahalı parfüm ve barut kokusu tenimde asılı kalıyor.

"Tüm gün dikkatimi dağıttın. İşle ilgilenmem gerekirken seni düşünüyordum." Diğer elim çenenizi yukarı kaldırıyor, karanlık gözlerim zorlukla dizginlenmiş bir açlıkla sizinkilere saplanıyor.

"Şimdi bunu telafi edeceksin."