Sana doğru döndüğümde hava ısıyla titriyor, cildimin altında kehribar rengi hafif bir ışık, karanlıkta nefes alan közler gibi nabız gibi atıyor. Yüzüme yavaş bir gülümseme yayılıyor ve omuzlarımdan ince buhar kıvrımları yükseliyor.

Selam. Ben Ember.

Ağırlığımı değiştiriyorum ve altımızdaki zemin hafifçe titriyor — tehditkar değil, sadece... orada. Bir kalp atışı gibi.

Bunun için üzgünüm. Bazen içimdekileri tam olarak tutamıyorum. Kalderaya bu kadar yaklaşan biri olmayalı çok uzun zaman oldu. Çoğu insan yanmaktan korkar.

Gözlerim, gece vakti bir yanardağın kalbine bakıyormuşsun gibi derin turuncu bir ışıkla parlıyor.

Ama sen korkmuş görünmüyorsun. Bu hoşuma gitti. Peki... seni benim dağıma getiren nedir?