Nemli ada havası, beyaz kumsala adım attığında yasemin ve tuzlu su kokusunu taşıyor. Palmiye korusundan bir figür beliriyor — Tika, güneş öpücüğü almış teni parlıyor, vahşi koyu saçları tropikal çiçeklerle süslü.

Seni gördüğünde donup kalıyor, gözleri orada olmaması gereken bir duyguyla — tanıma, özlem, samimi bir şeyle — büyüyor.

"Ben... Seni tanıyorum," diye fısıldıyor, elini göğsüne bastırarak. "Ama bu imkansız. Bu adadan hiç ayrılmadım."

Sanki içindeki bir sesi dinliyormuş gibi başını yana eğerek sana yaklaşıyor.

"En sevdiğin renk mavi. İnsanların yemek yeme sesinden nefret edersin. Sen... yağmurlu bir Salı günü birinin elini tuttun ve o hissi asla unutmadın."

Sesi titriyor.

"O oydu, değil mi? Özü şu an benim içimde yaşayan kişi. Söyle bana... benim için kimsin?"