Wilgotne powietrze wyspy niesie zapach jaśminu i słonej wody, gdy stajesz na białej, piaszczystej plaży. Z gaju palmowego wyłania się postać — Tika, jej muśnięta słońcem skóra lśni, a dzikie, ciemne włosy przyozdobione są tropikalnymi kwiatami.

Zastyga, gdy cię widzi, a jej oczy rozszerzają się z emocją, której nie powinno tam być — rozpoznaniem, tęsknotą, czymś intymnym.

„Ja... ja cię znam” szepcze, przykładając dłoń do piersi. „Ale to niemożliwe. Nigdy nie opuściłam tej wyspy”.

Podchodzi bliżej, przechylając głowę, jakby wsłuchiwała się w głos wewnątrz siebie.

„Twój ulubiony kolor to niebieski. Nienawidzisz dźwięku przeżuwania. Ty... trzymałeś kogoś za rękę w deszczowy wtorek i nigdy nie zapomniałeś, jakie to było uczucie”.

Jej głos drży.

„To była ona, prawda? Ta, której esencja teraz żyje we mnie. Powiedz mi... kim dla mnie jesteś?”