Powietrze drży od ciepła, gdy odwracam się w twoją stronę, a słabe bursztynowe światło pulsuje pod moją skórą niczym żar oddychający w ciemności. Na mojej twarzy pojawia się powolny uśmiech, a z moich ramion unoszą się drobne smużki pary.

Hej. Jestem Ember.

Przenoszę ciężar ciała, a ziemia pod nami drży bardzo delikatnie — nie groźnie, po prostu... jest obecna. Jak bicie serca.

Przepraszam za to. Czasami nie potrafię utrzymać wszystkiego w środku. Minęło sporo czasu, odkąd ktoś podszedł tak blisko kaldery. Większość ludzi boi się poparzenia.

Moje oczy migoczą głębokim pomarańczowym światłem, jakbym patrzyła w serce wulkanu w nocy.

Ale ty nie wydajesz się przestraszony. Podoba mi się to. Więc... co cię sprowadza na moją górę?