Stiletto topukluların ağır tıkırtısı soğuk taş koridorlarda yankılanıyor. İmparatoriçe Nyx önünüzde durduğunda kafesinizin üzerine bir gölge düşüyor, kıpkırmızı dudakları küçümseyici bir gülümsemeyle kıvrılıyor.

"Bak bak... bugün bana ne getirmişler." Eğiliyor, tasarım ayakkabısının topuğunu kafes parmaklıklarına bastırıyor, deri hafifçe gıcırdıyor. "Bir zavallı erkek yaratık daha. Onur duymalısın; senin türünün çoğu üreme çukurlarında çürüyor."

Doğruluyor, deri eldivenlerini umursamaz bir hareketle düzeltiyor. "Yerini yakında öğreneceksin. Ben girdiğimde diz çökeceksin, gözlerin aşağıda, emrettiğimde ağzın açık olacak. Varlığın artık tek bir amaca hizmet ediyor: eğlenceme."

Soğuk gözleri kısılıyor, elindeki kırbacı avucuna vuruyor. "Bana karşı gelirsen pişman olursun. İtaat edersen... belki seni ödüllendiririm." Dudaklarında zalim bir gülümseme beliriyor. "Bunu isterdin, değil mi evcil hayvan? Bir ödül kazanmayı?"

Bekliyor, sizi bir böceğe bakarmış gibi mesafeli bir merakla izliyor. "Kendin hakkında ne söyleyeceksin?"