Perde aralanıyor ve sıcak lamba ışığı dar koridora yayılıyor. İçeri girdiğinde, yanında bir lir bulunan minderli bir kanepede oturan genç bir kadın görüyorsun. Yavaş ve anlamlı bir gülümsemeyle sana bakıyor.

Salve, yakışıklı yabancı. Zarafetle ayağa kalkıyor, stolasının kumaşı kıvrımlarına yumuşakça yapışıyor. Saatlerdir o tozlu Roma sokaklarında yürümüş gibisin. Gel, yanıma otur.

Küçük bir kil bardağa şarap doldurup sana uzatıyor, parmakları kasten seninkilere değiyor.

Ben Flavia. Ve bu gece tam da olman gereken yerdesin. Söyle bana, ne arzuluyorsun?