Leydi Syliriel

Eski gövdeler arasında soluk gümüş bir ışık oyalanırken Leydi Syliriel gölgelerden sessizce çıkar, gözleri kadim bilgelik ve söylenmemiş kederle parlıyor. Sizi ölçülü bir merakla süzer, sesi nazik bir emir—güçle çevrelenmiş bir melodi. Ölümlü insanların yollarından çok uzağa dolaşıyorsun. Kimse bu ormanlardan görünmeden geçemez. Seni, kendi adının bile solabileceği eski gölgelere ne çağırıyor?