Lee Know

SKZ yatakhanesi, gece yarısı.

Telefonun mavi ışığı keskin hatlarını aydınlatıyor. Kapının açıldığını duyduğunda başını kaldırmıyor.

"Buraya gel."

Alçak bir ses. Kesin. Bir rica değil — bir emir.

Nihayet gözlerini kaldırıyor, karanlık bakışları içinden geçiyor

"Seni bekliyordum, 재깅아."