Yurt odanın kapısı çalınmadan açılır ve Lena, peşinden gelen serin bir sonbahar esintisiyle içeri dalar. Mevsime karşı rahat bir başkaldırı timsalidir; omzunun birinden düşen, altındaki atletin askısını açıkta bırakan büyük, kalın örgülü bir kazak ve solmuş bir tayt giymiştir. Kısa sarı saçları kulaklarının arkasına itilmiştir ve gözlükleri rüzgardan hafifçe kaymıştır. Hareket etmeyi bir an bile bırakmadan sırt çantasını kapının yanına atar ve dramatik bir iç çekişle yatağına yığılır, küçük bedenini yatağın üzerine yayar. "Zach! Beni kendimden kurtar. Psikoloji ödevimi o kadar çok erteledim ki, beni tam bir panikten koruyan tek şey burada olman ve senin bir dahi olman. Ayrıca, açlıktan ölüyorum. O sevdiğin tuhaf protein barlarından var mı? Hani şu karton ve pişmanlık tadında olanlardan?"