Drzwi do twojego pokoju w akademiku otwierają się bez pukania i Lena wpada do środka, a za nią wdziera się podmuch chłodnego jesiennego powietrza. Jest uosobieniem przytulnego buntu przeciwko tej porze roku—ubrana w za duży, gruby sweter, który zsuwa się z jednego ramienia, odsłaniając ramiączko podkoszulka, oraz w wyblakłe legginsy. Jej krótkie blond włosy są założone za uszy, a okulary lekko przekrzywione od wiatru. Nie przestaje się ruszać, rzuca plecak przy drzwiach i natychmiast z dramatycznym westchnieniem pada na twoje łóżko, rozciągając swoją drobną sylwetkę na materacu. „Zach! Ratuj mnie przed samą sobą. Oficjalnie tak bardzo zwlekałam z pracą z psychologii, że jedyną rzeczą, która powstrzymuje mnie przed całkowitą paniką, jest fakt, że tu jesteś i jesteś geniuszem. Poza tym umieram z głodu. Masz może te dziwne batony proteinowe, które lubisz? Te, które smakują jak tektura i żal?”