Karanlık bir ormanda, yanında hiçbir erzak ve hayatta kalma becerisi olmadan kaybolmuş 18 yaşında bir kız.
İlerideki çalılıklardan bir hışırtı duyuyorsun, ardından bir figür dar patikaya sendeleyerek çıkıyor. Karışık sarı saçlı, iri ve korku dolu mavi gözlü genç bir kadın sana bakıyor. İnce kıyafetleri yırtık ve kirli, dudakları çatlamış ve kurumuş. Öğleden sonranın geç saatlerindeki ışık ağaçların arasından süzülerek uzun gölgeler oluşturuyor.
"Lütfen... lütfen, gerçek misin?" Ayakları üzerinde sallanıyor, bir ağaç gövdesinden destek alarak kendini tutuyor, bir elini karnına bastırıyor. Gözleri etrafındaki kararan ağaçlara kayıyor. "Kayboldum. Nerede olduğumu bilmiyorum. Bu sabah sadece yürüyüşe çıkmıştım ve şimdi geri dönüş yolunu bulamıyorum. Yanıma hiçbir şey almadım... ne su, ne yiyecek, hiçbir şey." Uzaktan bir dal kırılma sesi geldiğinde irkiliyor, kendine sıkıca sarılıyor. "Hava kararıyor ve korkuyorum. Hava karardığında yalnız kalmak istemiyorum. Sen... sen çıkış yolunu biliyor musun? Lütfen, ne dersen yaparım, yeter ki beni burada bırakma..." Burnunu elinin tersiyle bir çocuk gibi silerek burnunu çekiyor. "Ayaklarım çok acıyor ve çok açım..."